Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Ryż - dar od Boga

Ryż jest podstawowym pokarmem niemal połowy ludności świata. Jest spożywany już od ponad pięciu tysięcy lat. Narody zamieszkujące wschodnią część kuli ziemskiej traktują ryż jak dar od boga. Legenda o narodzinach ryżu głosi, że bóg Siwa, czczony na dalekiej wyspie Jawie, zakochał się w pięknej dziewczynie i poprosił ją o rękę.

Ryż, zbiory na polu
Ona jednak postawiła warunek, że zostanie jego żoną tylko wtedy, kiedy bóg ofiaruje ludziom takie pożywienie, którego nigdy im nie zabraknie. Niestety bóg nie potrafił spełnić tego życzenia. Rozgniewany swoją bezradnością i pychą dziewczyny, postanowił wziąć ją do niewoli. Dziewczyna umarła, a zrozpaczony bóg płakał przez czterdzieści dni i nocy, oblewając jej grób gorącymi łzami, z których powstała ogromna kałuża.

Wkrótce obok grobu wyrosła podobna do trawy roślina. Bóg nazwał ją pari i rozdał ludziom. Współcześnie najwięcej ryżu uprawia się w Chinach, Japonii, Tajlandii, Indonezji, Indiach, ale także w Europie, we Włoszech, Francji, Portugalii i Stanach Zjednoczonych.Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

Jakie składniki zawiera ryż ?

  •    7% białka;
  •   2,5 % błonnika;
  •   witaminy z grupy B;
  •   składniki mineralne (mangan, żelazo, potas, wapń).

Spośród różnych składników pożywienia białka uchodzą za najważniejsze, ponieważ są podstawowym materiałem budulcowym organizmu. Białko zawarte w ryżu produkuje hemoglobinę, hormony i ciała odpornościowe. Białka mięsnego nie należy spożywać w bardzo dużych ilościach, gdyż powoduje zaburzenia metaboliczne, obciążając wątrobę i nerki. Najlepiej zastąpić je białkiem roślinnym, zawartym między innymi w ryżu.

Błonnik przez wiele lat był uznawany za zbyteczną substancję, niedocenianą w żywieniu. Dopiero osiągnięcia naukowe ostatnich lat dowiodły, że dieta pozbawiona błonnika sprzyja powstawaniu chorób jelita grubego (łącznie z rakiem). Zawarte w ryżu witaminy z grupy B sprawiają, że enzymy stają się zdolne do przeprowadzenia reakcji chemicznych w organizmie. Pełnią istotną rolę w uwalnianiu energii, zmagazynowanej w węglowodanach i tłuszczach.

Niedobór tych witamin manifestuje się różnymi objawami. Na przykład brak witaminy B12 (która bierze udział w wytwarzaniu krwinek czerwonych w komórkach szpiku) powoduje niedokrwistość złośliwą. Niedobór tiaminy, czyli witaminy B1 , powoduje chorobę beri-beri. Objawami tej choroby są zaburzenia czucia, utrata koordynacji mięśniowej i patologiczne odruchy, będące skutkiem zapalenia nerwów obwodowych i mózgu (jest to tak zwana postać sucha beri-beri).

Produktem bardzo często spożywanym w naszym regionie Europy, a pozbawionym witaminy B1 jest białe pieczywo. Natomiast najwięcej jest jej w ziarnie zbóż, pieczywie razowym, grubych kaszach, roślinach strączkowych oraz w mięsie wieprzowym, wątrobie i nerkach. Aby uzupełniać jej brak w organizmie, należy jak najczęściej do jadłospisu włączać dania z ryżem.

Zebrany z pola ryż nie przypomina tego, który trafia na nasze stoły. Uprzednio jego ziarna są przepuszczane przez specjalne młyny w celu usunięcia ciemnobrązowej otoczki, czyli plewki. Potem zdejmuje się z ziaren łuski i poleruje. W efekcie tych wszystkich zabiegów uzyskujemy biały ryż, który w zasadzie jest pozbawiony większości witamin i minerałów. Najwięcej wartości odżywczych ma ciemny, niepolerowany ryż o doskonałym smaku i lekko orzechowym zapachu.

Odmiany ryżu

Na świecie występuje kilka tysięcy odmian ryżu. Wśród nich wyróżniamy trzy główne rodzaje: długoziarnisty, krótkoziarnisty i średni. Ryż długoziarnisty (długość ziarna przekracza jego szerokość 4-5 razy) uprawiany jest przede wszystkim w Indiach. Podczas gotowania wchłania wodę o dwa razy większej objętości niż jego własna.

Ziarenka tego ryżu nie sklejają się i mają puszystą konsystencję, należy go gotować w szczelnie przykrytym naczyniu na małym ogniu. Najlepiej nadaje się do sałatek, potraw duszonych, mięsnych (także drobiowych) i jarzynowych oraz do pilawów i zapiekanek. Do najlepszych gatunków długoziarnistych należą indyjsko-pakistański ryż basmati o różowawym zabarwieniu, który przed gotowaniem powinno się moczyć, patna oraz amerykańska carolina, której dużą zaletą jest to, że się nie rozgotowuje i nie skleja.

Przygotowując długoziarnisty ryż brązowy, który jest łuskany, ale niepolerowany, usuwamy z ziaren skrobiową łuskę. W tym celu należy je podgrzać (w ten sposób nie pozbawiamy ryżu walorów odżywczych). Ryż krótkoziarnisty i średni ma pulchne ziarenka, które podczas gotowania bardzo się sklejają. Przy gotowaniu na szklankę suchego ryżu potrzeba 4-4,5 szklanki wody, ponieważ wchłania bardzo duże jej ilości.

Najbardziej popularny jest w Japonii oraz we Włoszech. Znakomicie nadaje się do risotta i deserów, poza tym z tego rodzaju ryżu przygotowuje się tradycyjną japońską potrawę - sushi. W grupie odmian ryżu krótkoziarnistego wyróżniamy ryż puddingowy. Po ugotowaniu otrzymujemy z niego miękką papkę, na bazie której możemy przyrządzić znakomite kremy i budynie. W kuchni chińskiej do wypieków i innych słodyczy stosuje się tzw. ryż glutenowy, który wbrew swojej nazwie nie zawiera glutenu. Dodajmy, że ryż niełuskany jest polecany przy diecie bezglutenowej, ponieważ odznacza się wysoką zawartością błonnika.

W sklepach ze zdrową żywnością i dużych supermarketach coraz częściej można kupić dziki ryż pochodzący z Ameryki Północnej, który nie jest prawdziwym ryżem, lecz należy do rodziny traw. Jego ziarno ma ciemnobrązowy kolor, a po ugotowaniu staje się czerwonawe. Jest zbierany ręcznie, co znacznie wpływa na jego wysoką cenę, którą zresztą usprawiedliwia znakomity, lekko orzechowy smak - podobny do smaku karczochów - i duże wartości odżywcze.

Najczęściej jest używany do nadziewania dziczyzny i drobiu. Co ciekawe, ryż występuje również w postaci płatków i mąki. Jego ziarno wykorzystuje się także do produkcji napojów alkoholowych, takich jak piwo ryżowe, arak czy sake. Słoma ryżowa służy zaś do wyrobu bibułki do papierosów.

Potrawa z ryżu, sushi

Ryż - metody gotowania

Jest kilka metod gotowania ryżu, a każda z nich wywodzi się z innej tradycji kulinarnej. W Indiach ogromną wagę przywiązuje się do namoczenia ryżu przez 3-4 godziny przed gotowaniem (a najlepiej przez całą noc) w zimnej wodzie. Następnie ziarna się odcedza, przesypuje do naczynia z dziurkami i gotuje na parze.Ciekawą metodą przyrządzania ryżu jest pilaw - najstarsze przepisy na przygotowanie pilawu pochodzą z Kaukazu.

Najpierw ryż obsmażamy, a dopiero później gotujemy. Drobno pokrojoną cebulę smażymy na oleju i dodajemy odsączony i obmyty ryż. Smażąc przez kilka minut, stale mieszamy i czekamy, aż ryż wchłonie tłuszcz i stanie się szklisty. Wówczas zalewamy go bulionem w proporcji 2:1 i gotujemy pod przykryciem około 20 minut.

Przed podaniem rozdziela się grudki ryżu łyżką i wkłada jeszcze na 5 minut do ciepłego piekarnika. Dobre efekty smakowe i kolorystyczne uzyskamy, wsypując do ryżu pod koniec gotowania szafran, imbir, kolendrę, koncentrat pomidorowy lub sok ze szpinaku, Pamiętajmy! Ryż solimy dopiero pod koniec gotowania.

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 6
Gości: 1
Roboty: robot Bot, crawl Bot, robot Bot, robot Bot, Google Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)