Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Choroba wysokogórska

Problemy zdrowotne na dużych wysokościach

Jest to zespół objawów występujący podczas przebywania na dużych wysokościach. Pierwsze symptomy mogą pojawiać się powyżej 2000 m n.p.m. Choroba wysokogórska, chociaż opisana dokładnie w XIX wieku, a wyjaśniona dopiero w obecnym stuleciu, znana była od zarania dziejów. Wspominali o niej chińscy i tybetańscy podróżnicy w V i VI wieku. High mountain's Sherpa
Objawy choroby wysokogórskiej przyjmują różną postać - od łagodnej do bardzo ostrej.
 
Niektóre zmiany fizjologiczne wywołane niedotlenieniem w warunkach wysokogórskich:
 
  • w górach dopływ krwi do mózgu jest większy;
  • może to prowadzić do wystąpienia obrzęku mózgu, powodującego bóle głowy, zaburzenia koordynacji ruchowej, halucynacje, zaburzenia świadomości, nudności, co w zaawansowanych przypadkach jest zagrożeniem życia;
  • na wysokości ponad 4500 m n.p.m. żyły i tętnice w siatkówce mogą aż dwukrotnie zwiększyć swe rozmiary; pojawia się niebezpieczeństwo małych krwotoków;
  • wskutek niedotlenienia w ścianach pęcherzyków płucnych gromadzi się płyn;
  • wraz z upływem czasu płyn może przedostać się także do wnętrza pęcherzyków; uniemożliwia to przenikanie tlenu do krwi i powoduje następujące objawy: duszność, męczący kaszel, krwistą plwocinę i stan podgorączkowy;
  • na dużej wysokości dochodzi także do zaburzeń wodno-elektrolitowych, których skutkiem jest powstawanie obrzęków;
  • hormon erytropoetyna pobudza wytwarzanie czerwonych krwinek, ale ich nadmiar zwiększa lepkość krwi i zwiększa ryzyko powstawania zakrzepów.

Przyczyny choroby wysokościowej

Objawy choroby są wywoływane przede wszystkim przez niedotlenieniem całego organizmu. Dochodzi do niego wskutek zmniejszonego w warunkach górskich stężenia tlenu w atmosferze. Spadek ilości tlenu zaś jest zależny od zmniejszającego się wraz z wysokością ciśnienia atmosferycznego. W takiej sytuacji hemoglobina zawarta w czerwonych krwinkach człowieka, której rolą jest transport tlenu, nie może przyłączyć odpowiedniej jego ilości.

Leczenie naturalne choroby wysokościowej

Najlepiej można się zaaklimatyzować poprzez przestrzeganie zasady powolnego wchodzenia na duże wysokości. Dobrą regułą dla wspinaczki powyżej 2000 m n.p.m. jest ograniczenie podejścia do 600 m dziennie i dostosowanie tempa do najsłabszego uczestnika ekipy. 

Jeśli pojawią się wyraźne oznaki niedotlenienia, trzeba poświęcić jeden dzień na odpoczynek lub zejść kilkaset metrów, choćby w nocy. Należy bardziej zwracać uwagę na wysokość, na której się śpi, niż na tę, która została osiągnięta w ciągu dnia. Trzeba też pić więcej płynów, aby zrównoważyć braki spowodowane wzmożonym oddychaniem.
 
Istotne jest także, by nie spożywać soli, gdyż zatrzymuje ona wodę w organizmie. Najlepszym i najważniejszym sposobem postępowania w przypadku podejrzenia wystąpienia ciężkiego obrzęku płuc lub mózgu jest powrót do rejonów położonych niżej. Znaczna poprawa stanu chorego następuje zwykle już na wysokości mniejszej o zaledwie kilkaset metrów.
Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 4
Gości: 1
Roboty: crawl Bot, robot Bot, robot Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)