Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Pierwiastki chemiczne - leki ziemi | Fluor fosfor jod

Fluor to żółtozielony, trujący gaz, który w czystej postaci nie występuje w przyrodzie samoistnie, lecz tworzy związki z innymi pierwiastkami.
Frutti di mare 
Związki te, zwane fluorkami, najczęściej przybierają postać minerałów. W organizmie człowieka fluorki występują w kościach. Stanowią wraz z wapniem materiał utwardzający kości i szkliwo zębowe. Pod ich wpływem następuje krystalizacja w całym układzie kostnym, przeciwdziałająca wielu poważnym chorobom, np. osteoporozie. Stymulują powstawanie komórek kostnych.

Fluorki znajdują zastosowanie w produkcji past do zębów, ponieważ ich właściwości chronią przed próchnicą. Najlepsze efekty działania tych związków obserwuje się u dzieci, gdyż w okresie ich wzrostu przenika do zębów największa ilość utwardzających substancji. Zęby dorosłego człowieka stopniowo tracą zdolność przyswajania fluorków.

Nadmiar tych związków może jednak spowodować chorobę nazywaną fluorozą. Charakteryzuje się ona kruchością i łamliwością zębów oraz występowaniem białych lub brązowych plamek. Konsekwencją nadmiaru fluorków są również zwapnienia ścięgien i stawów, zaburzenia w produkcji hormonów tarczycy, uszkodzenia struktury enzymów (odpowiedzialnych za przyswajanie witamin) i komórek mózgowych oraz zaburzenia gospodarki hormonalnej w organizmie.

Fluorki są niebezpieczne wtedy, gdy przez długi okres docierają z krwią do komórek organizmu. Tylko połowa fluorków zawartych w żywności jest przyswajana przez organizm. Reszta zostaje wydalona wraz z moczem.


Niedobór fluoru może powodować: 
  •  próchnicę zębów; 
  •  osteoporozę; 
  •  zaburzenia wzrostu; 
  •  rozchwianie hormonalne organizmu.

Aby uzupełnić niedobór fluoru, należy spożywać:
  •  ryby morskie;
  •  kraby; 
  •  sery; 
  •  mięso;
  •  herbatę.
 Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

Fosfor

Fosfor jest w przyrodzie bardzo rozpowszechniony. Występuje głównie w postaci minerałów, zwanych apatytami. Wraz z wapniem tworzy bardzo trwały cement kostny. Pierwiastek ten uważa się za surowiec idealny do wiązania w trwałe związki chemiczne. Dla ludzkiego organizmu ważny jest nie tylko fosfor, ale również fosforany - pochodne tlenowych kwasów fosforowych, będące składnikiem kości i komórek oraz biorące udział w procesach energetycznych wewnątrz każdej komórki.

Fosfor, nazywany pierwiastkiem rozumu, jest nieodzownym składnikiem w powstawaniu psychiki i świadomości człowieka. Dzięki niemu kształtują się: nasza wola, emocje i inteligencja, a mózg może pracować prawidłowo. Niedobory tego minerału prowadzą do ubytku masy kostnej oraz zaburzeń i chorób psychicznych. Fosfor jest bowiem odpowiedzialny za funkcjonowanie systemu nerwowego.

Ruch, charakterystyczny dla każdego żywego organizmu, uzależniony jest od istnienia ATP - adenozynotrójfosforanu. Związek ten odpowiada za funkcje lokomocyjne i bez niego nie moglibyśmy wykonać żadnej czynności. Fosfor pełni także rolę ochronną względem komórek nerwowych, Fosforany tworzą w ich wewnętrznych warstwach nieprzenikalną, oleistą osłonę fosfolipidową.

Dzięki temu nie dochodzi do spięć elektrycznych w komórkach mózgowych i nerwowych. Te same związki są surowcem substancji bodźcowych, które szybko docierają we właściwe miejsca, przynosząc odczucia emocjonalne. Najskuteczniejszym i najbardziej optymalnym sposobem dostarczania fosforu do organizmu jest prawidłowa dieta, bogata w produkty zbożowe słabo przetworzone, warzywa strączkowe i mięso.

Minerał ten jest przyswajany z pokarmów w 70%, jednak należy dbać, aby poziom wapnia, glinu i magnezu nie spadał poniżej wskazanych norm, gdyż wówczas utrudnione jest zachowywanie fosforu w organizmie. Niewystarczające ilości tego pierwiastka przenikają z jelit do krwi osób starszych. Dzieje się tak, mimo stosowania odpowiedniej, wysokofosforowej diety.

Pierwiastek ten jest prawidłowo przyswajany, jeśli jego proporcja względem wapnia wynosi 2:1. Takie zestawienie minerałów występuje w jajkach, pełnozianistych produktach zbożowych, orzechach, grochu, fasoli i soczewicy. Więcej wapnia niż fosforu zawierają natomiast: mleko, sery i surowe warzywa liściaste.

Niedobór fosforu może powodować: 
  •  osłabienie struktury kości; 
  •  próchnicę zębów;
  •  zaburzenia wzrostu;
  •  znużenie i brak optymizmu; 
  •  choroby psychiczne; 
  •  nerwowość; 
  •  artretyzm; 
  •  brak apetytu;
  •  raptowną utratę masy ciała; 
  •  otyłość;
  •  kłopoty z oddychaniem.

Aby uzupełnić niedobór fosforu, należy spożywać:
  •  otręby i zarodki pszenne; 
  •  gruboziarniste produkty zbożowe; 
  •  sery topione i twarde; 
  •  jaja (żółtko); 
  •  nasiona, orzechy;
  •  warzywa strączkowe; 
  •  ryby;
  •  konserwy rybne; 
  •  podroby;
  •  mleko skondensowane; 
  •  czekoladę; 
  •  kluski i makarony; 
  •  czerwone mięso;
  •  wędliny.
 

Jod

Jod jest pierwiastkiem chemicznym należącym do fluorowców. Choć nie jest metalem, ma postać szaroczarnych kryształów o metalicznym połysku. W przyrodzie spotkać go można głównie w postaci związków w wodach mórz i wielu naturalnych solankach. Rzadko występuje w górach, gdzie przez tysiąclecia wody lodowców i deszcz spłukiwały go z powierzchni ziemi i odprowadzały do mórz.

W organizmie człowieka jod pełni ważną rolę jako składnik strukturalny hormonów tarczycy. Pierwiastek ten bierze udział w procesach przemiany materii. Jego niedobory powodują powiększenie tarczycy nawet do wielkości wola. Jod wpływa także na nasze nastroje - hormony tarczycy składają się bowiem w 2/3 z jodu i odpowiadają za wiele procesów życiowych i witalność organizmu.

Gdy brakuje nam tego mikroelementu, może ujawnić się skłonność do marznięcia, tycia, ulegania stresowi oraz niezadowolenie i obojętność na otaczający nas świat. Taki stan prowadzi do choroby noszącej nazwę hipotyreozy, czyli niedoczynności tarczycy. Niedobory jodu może powodować zbyt mała ilość witaminy C w organizmie, przyczyniająca się do podatności hormonów tarczycy na zniszczenie.

Zbyt mała liczba tych hormonów grozi wiotczeniem komórek. Najpoważniejsze konsekwencje ma to dla pracy szczególnie wydajnych komórek mięśnia sercowego. Chcąc oszczędzić serce, organizm zaczyna funkcjonować w zwolnionym tempie. Odczuwamy wówczas zmęczenie, niechęć do działania i spadek kondycji. Złe odżywianie prowadzi do zaburzeń wzrostu u dzieci i przedwczesnego starzenia się osób dorosłych.

Bez tego pierwiastka nieprawidłowo funkcjonują komórki tłuszczowe i dochodzi do gromadzenia się w organizmie szkodliwych frakcji cholesterolu. Jod, jako nieliczny z mikroelementów, łatwo jest uzupełnić. Najlepszym jego źródłem jest sól jodowana.


Aby uzupełnić niedobór jodu, należy spożywać:
  •  jodowaną sól;
  •  ryby;
  •  owoce morza; 
  •  wodorosty morskie; 
  •  mięso; 
  •  świeże owoce; 
  •  jaja; 
  •  zboże;
  •  nie łuskany ryż.

Niedobór jodu powoduje:
  •  choroby tarczycy - wystąpienie wola;
  •  zmęczenie; 0
  •  ociężałość umysłową; 
  •  brak chęci do życia;
  •  łamanie się włosów i paznokci; 
  •  kołatanie serca; 
  •  podatność na marznięcie; 0
  •  napięcie nerwowe; 
  •  małą odporność na stres; 
  •  artretyzm; 
  •  otyłość;
  •  zaburzenia wzrostu;
  •  matołectwo.

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama






Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 2
Gości: 1
Roboty: crawl Bot