Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Kombucza - grzybek herbaciany


Kombucha - grzybek japoński lub herbatka grzybowa

Historia kombuczy sięga niepamiętnych czasów. W zamierzchłej przeszłości znana była w medycynie ludowej niemalże na całym świecie, między innymi w górach Kaukazu, na Syberii i Ukrainie, w Hiszpanii, ponadto w Tybecie, Korei, Chinach i Japonii. W wielu krajach Azji Północno-Wschodniej odnotowano bardzo duże spożycie kombuczy, dzięki czemu tamtejsze ludy odznaczały się niezwykłą żywotnością.
 
Popularnym przykładem są ludzie mieszkający w rejonie Kargasok na terenie Rosji, którzy, jak sami podkreślali, swoje zdrowie zawdzięczali właśnie stosowaniu kombuczy jako jednego z elementów zdrowej diety. W społeczności mieszkańców rejonu Kargasok, którzy podtrzymywali tradycję codziennego picia tej grzybowej herbatki (w ilości co najmniej 1/4 litra), dożywano średnio 100 lat!Trudno jednoznacznie określić miejsce pochodzenia kombuczy. Najstarsze przekazy o jej stosowaniu pochodzą z Mandżurii i Chin. W Chinach znana była już w III wieku p.n.e., za czasów dynastii Tsing. Zyskała tam sobie opinię napoju o właściwościach magicznych i nazwę eliksiru długowieczności oraz ?boskiej herbaty". Dzięki swym niezwykłym cechom wkrótce zaczęła podbijać świat, począwszy od starożytnej Japonii.Była tam traktowana nie tylko jako lek, ale też jako środek silnie stymulujący, dodający sił i wzmacniający siły obronne organizmu. Wiara w te właściwości herbatki była tak silna, że nawet wojownicy zabierali ze sobą w manierce napój, który spożywali przed walką w celu uzyskania nadludzkiej mocy!
Najpopularniejsza nazwa tej szczególnej herbatki - kombucza - prawdopodobnie pochodzi od nazwiska japońskiego lekarza Kombu, który sprowadził tę oryginalną herbatkę z Chin do Japonii (w chińskim dialekcie kantońskim cha - czyt. cza - oznacza właśnie herbatę). Zaznaczmy jednak, że specyfik ten ze względu na dużą popularność na całym świecie posiada wiele nazw, niektóre z nich nawiązują wprost do jego leczniczych właściwości. Najczęściej spotykane to: herbatka grzybowa lub grzybek herbaciany, grzybek japoński (Fungus japonicus), herbatka mandżurska, herbata kwasowa.
W wielu językach występują też inne nazwy lokalne, takie jak Champignon de longue vie czy Teekvass, poza tym spotkać można również bardzo egzotyczne określenia kombuczy, jak choćby Mo-Gu, Tschambucco czy Olinka.
Obecnie odnotowuje się jej rosnącą popularność na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych, Australii i Wielkiej Brytanii pojawiła się moda na grzybową herbatkę, ale w niektórych krajach stopniowo staje się ona codziennym napojem, traktowanym podobnie jak herbata czy kawa. Dla przykładu, w Japonii ponad milion osób codzienne pije tę kwaskową grzybową herbatkę, która stanowi tam jeden z popularnych i respektowanych przez środowisko medyczne naturalnych środków leczenia i profilaktyki zdrowotnej.
Kombucza właściwie nie jest grzybem, lecz porostem, który tworzy się wskutek biologicznej symbiozy pewnych pożytecznych bakterii oraz drożdży. Rozwija się on w bardzo prosty, lecz ciekawy sposób - potrzebna jest do tego zwykła herbata z dodatkiem cukru, która podczas fermentacji staje się główną pożywką dla grzyba.
 

W odpowiednich warunkach (między innymi we właściwej temperaturze) grzyb szybko mnoży się, czemu towarzyszą złożone reakcje chemiczne, przypominające nieco proces produkcji piwa. W skrócie rzec można, że rozwój następuje wskutek fermentacji i utleniania, w wyniku czego wytwarza się między innymi kwas mlekowy, kwas octowy, kwas glukuronowy i inne kwasy, witaminy i szereg innych składników, takich jak aminokwasy, proteiny, substancje antybiotyczne. Innymi słowy, działanie bakterii i drożdży zamienia zwykłą herbatę w mieszankę enzymów, witamin i różnych innych naturalnych składników, łatwo przyswajalnych i niezwykle pożytecznych dla ludzkiego organizmu.Udało się wyizolować z kombuczy główne bakterie i drożdże wchodzące w jej skład. Są to między innym Bacterium xylinoides, Bacterium xylinum, Bacterium gluconicum oraz Saccharomyces ludwigii, Saccharomyces pombe, Saccharomyces apiculatus, Acetobacter ketogenum i Pichia fermentas. Ponadto w skład herbatki wchodzą różne witaminy głównie z grupy B oraz witamina C. Zaznaczmy, że sfermentowana mikstura zawiera też niewielką ilość alkoholu (0,5 - 1 %), który i takiej dawce również jest pożyteczny dla organizmu. Co ciekawe, skład specyfiku różni się w zależności od rodzaju wody służącej do zrobienia herbaty, gatunku herbaty lub od klimatu danego miejsca, jednak działanie grzyba na organizm człowieka w zasadzie jest takie samo.Herbatka ma przede wszystkim spore wartości odżywcze. Zawiera dużą ilość skoncentrowanych, wysokojakościowych protein, które organizm natychmiast przyswaja i wykorzystuje. Enzymy drożdżowe wpływają bezpośrednio na żywe mikroorganizmy w ciele, biorąc udział w metabolizmie. Co istotne, korzystny wpływ na cały organizm odbywa się już na poziomie komórkowym. Niezależnie od tego, eliksir z kombuczy aktywizuje poszczególne układy, mające zasadnicze znaczenie dla naszego funkcjonowania, jak choćby gruczoły wydzielania wewnętrznego, układ krążenia, układ nerwowy, a przede wszystkim układ immunologiczny oraz układ pokarmowy.
Specyficzny zestaw kwasów i witamin decyduje o tym, że kombucza działa jak naturalny lek uniwersalny, choć poszczególne substancje zawarte w herbatce mają też ściślej określone działanie. Na przykład właściwości rewitalizujące i odmładzające przypisuje się kwasowi glukuronowemu, kwasowi mlekowemu oraz witaminom. Z kolei kwas octowy ma działanie antybiotyczne, co oznacza, że między innymi skutecznie dezaktywuje określone grupy wirusów. Natomiast kwas węglowy odpowiada za właściwości orzeźwiające napoju.
Nie sposób wymienić wszystkich chorób, które poddają się leczeniu kombuczą - jest ich mnóstwo. Dzieje się tak dlatego, że nie oddziałuje ona w jakiś szczególny sposób na konkretną dolegliwość, lecz działa systemowo i całościowo, głęboko oczyszczając, wzmacniając pobudzając całe ciało. Pamiętajmy, że często do zwalczenia nawet najcięższej choroby wystarczy oczyścić organizm z toksyn i zachęcić go do działania, uruchamiając układ immunologiczny - wówczas resztę zrobi za nas natura, a organizm ?cudownie" wyleczy się sam.
Należy wspomnieć, że niektóre aspekty leczniczego oddziaływania grzyba (zwłaszcza zmiany zachodzące w organizmie pod jego wpływem) udało się już poznać. Należą do nich: regulacja flory układu pokarmowego, wzmocnienie komórek, detoksykacja organizmu, usuwanie nieczystości, harmonizacja metabolizmu, stymulacja układu immunologicznego, ogólny efekt antybiotyczny, regulacja ciśnienia krwi, wreszcie podnoszenie energii organizmu. Jednak z pewnością potrzeba jeszcze wielu lat badań nad tym niezwykłym lekiem, żeby móc stwierdzić, że znamy jego działanie.
Zmiana samopoczucia i kondycji fizycznej bywa zauważalna od razu. Wiele osób mówi o wrażeniu przepływu energii przez ciało. Z pewnością po wypiciu herbatki można niekiedy doświadczyć fali ciepła ogarniającego całe ciało. To normalne zjawisko powstaje dlatego, że składniki herbatki szybko trafiają do krwiobiegu, powodując usuwanie toksycznych elementów. Można spostrzec również zwiększenie ruchliwości kończyn oraz ustąpienie uczucia sztywności karku lub bólu, powodowanego przez napięcia mięśni.
Wiele innych reakcji może nastąpić w zależności od indywidualnego stanu zdrowia, nie zdarzają się jednak reakcje gwałtowne lub niebezpieczne, ponieważ ten specyficzny lek jedynie przywraca naturalną harmonię, zakłóconą w stanie choroby. Kombucza leczy wiele chorób cywilizacyjnych, takich jak cukrzyca czy nadwaga, różne zaburzenia układu krążenia, stymuluje i reguluje pracę serca, oczyszcza krew i wzmacnia także ściany komórkowe, jednocześnie zmiękczając żyły i arterie, skutecznie leczy między innymi arteriosklerozę, zmniejsza poziom cholesterolu we krwi, obniża ciśnienie tętnicze.
Sprawdza się też w chorobach układu pokarmowego, zaburzeniach funkcjonowania żołądka, wątroby i nerek. Pomaga osobom cierpiącym na dolegliwości związane ze stresem, nadpobudliwym nerwowo, leczy bezsenność i neurastenię. Kombucza okazuje się wspaniałą propozycją dla osób w podeszłym wieku, nie tylko ze względu na znakomite działanie wewnętrzne. Znawcy specyfiku twierdzą, że zażywanie herbatki z grzyba japońskiego prowadzi do stopniowego wygładzania się skóry u osób starszych, którym częściowo zanikają zmarszczki, ciemne przebarwienia na dłoniach, a nawet zaczynają odradzać się włosy!
Jest to też lek skuteczny we wszelkich schorzeniach skóry, od trądziku po świąd i silne stany zapalne, a jednocześnie dobry, kosmetyczny środek nawilżający. Warto jeszcze wspomnieć, że podobno herbatka jest w stanie pobudzić odrastanie włosów w ciągu około 5 miesięcy, natomiast w przypadku siwizny pomaga przywrócić włosom ich poprzednią barwę.
Do kontrowersyjnych tematów należy leczenie herbatą z kombuczy chorób nowotworowych, a także innych poważnych chorób, takich jak AIDS czy stwardnienie rozsiane. Na pewno wspomaga ona leczenie tych chorób poprzez ogólne pozytywne wsparcie dla organizmu, badania nad takimi właściwościami specyfiku nie są jednak jeszcze zakończone. Z pewnością nie zaszkodzi w niektórych postaciach raka - być może rzeczywiście ma nawet szerokie działanie antynowotworowe, skoro, jak się często podkreśla, w Mandżurii, skąd pochodzi, nie odnotowano ani jednego przypadku tej choroby!
Zaznaczmy jednak, że w Mandżurii pija się herbatkę codziennie w ramach religijnej pokuty. W przypadku niektórych dolegliwości wystarczy krótka terapia kombuczą, jednak zawsze zaleca się jej kontynuację, choćby jako sposób skutecznej profilaktyki zdrowotnej. Żeby samodzielnie sporządzić lek, wystarczy herbata, cukier i grzyb, który potem można rozmnażać. Dodajmy, że może on mieć różne kolory - od białego do brązowego, bywa nawet różowy. Barwa w znacznej mierze zależy od rodzaju użytej herbaty.

Przepis na herbatkę kombucha 

Przy przygotowaniu herbatki z kombuczy w warunkach domowych trzeba przestrzegać podstawowych zasad higieny. Należy umyć ręce, dokładnie wyczyścić naczynia i upewnić się, że grzyb jest zdrowy, tj. nie ma nalotu pleśni.
 
Watermelon Kombucha
 
  • Parzymy 2 litry czarnej lub zielonej herbaty (z 4 łyżeczek listków).
  • Po ostudzeniu i odcedzeniu herbaty słodzimy ją (150 g cukru) i dodajemy 2 łyżki octu winnego.

  • Przelewamy całość do dużej, 3-litrowej miski i wkładamy do niej kombuczę. Przykrywamy miskę gazą i stawiamy w ciemnym, ciepłym miejscu (około 25°C), zapewniając dostęp świeżego powietrza.

  • Fermentacja trwa 5 -10 dni. Po 5 dniach należy spróbować napoju nie może być ani zbyt słodki, ani zbyt kwaśny. Po przecedzeniu przez sitko napój jest gotowy do spożycia - wstawiamy go do lodówki.

  • "Kultury matki" i nowo powstałego, mniejszego grzyba możemy używać od nowa.
Większość osób, które zdecydowały się spróbować tego specyfiku, uważa, że ma on przyjemny smak, przypominający nieco jabłkowy cydr, z lekkim posmakiem owocowym. Smak taki jest orzeźwiający i pobudzający, a co więcej, dzięki niemu napój doskonale likwiduje pragnienie. Jest to kolejna zachęta do tego, by samodzielnie wypróbować działanie tego cudownego eliksiru. Z pewnością nie zaszkodzi nam w żaden sposób - bardziej szkodliwe wydaje się bezalkoholowe piwo. Tym bardziej warto zaryzykować, że przy samodzielnym hodowaniu kolonii grzyba w warunkach domowych i dla własnych potrzeb, terapia praktycznie nic nie kosztuje.
 
Nie trzeba też przypominać, że traktowana jako napój codzienny przyniesie znacznie więcej korzyści dla zdrowia niż używki, takie jak kawa czy zwykła herbata z cukrem - zwłaszcza że dzięki niej zyskujemy szansę na długie i zdrowe życie. Podkreślmy jednak raz jeszcze, że jeśli potraktujemy terapię kombuczą poważniej niż zabawę w hodowanie nieszkodliwego grzyba, należy ją prowadzić systematycznie, spożywając specyfik przynajmniej raz dziennie, w określonej ilości, przy zaleceniu prowadzenia terapii (w przypadku poważniejszych schorzeń) przez co najmniej kilka miesięcy.

Niektóre dolegliwości leczone kombuczą

Schorzenia skórne, łysienie, grzybice, czyraki , nadwaga, cukrzyca, arterioskleroza, nadmiar cholesterolu, reumatyzm, artretyzm, skaza moczanowa, nerwice, neurastenia, bezsenność, stres, choroby układu krążenia, nadciśnienie, niedociśnienie, dolegliwości układu pokarmowego, zaparcia, wzdęcia, choroby pęcherza, zaburzenia trawienia, biegunki, bóle mięśni, ramion i karku, stany zapalne, nerwobóle, bronchit, astma, stany przeziębieniowe z kaszlem, alergie, katarakty i inne choroby rogówki.



Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 6
Gości: 1
Roboty: crawl Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)