Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Terapia Feldenkraisa

Nazwa terapii pochodzi od nazwiska jej twórcy, doktora Moshe Feldenkraisa. Był on fizykiem, inżynierem-mechanikiem i nauczycielem. Studiował fizykę na Sorbonie, gdzie zrobił doktorat z nauk ścisłych - współpracował między innymi z Marią Curie. Od dziecka był też zapalonym sportowcem, między innymi świetnie opanował techniki samoobrony - jako jeden z pierwszych Europejczyków zdobył czarny pas w judo, przez wiele lat propagował tę sztukę walki w Europie. 

Feldenkrais Session on rollers with Yvon Joly
 
W czasie wojny doznał szeregu urazów, natychmiast też postanowił leczyć się samodzielnie. Wkrótce zaczął wykorzystywać własne ciało jako laboratorium, swoją anatomiczną i fizjologiczną znajomość ciała połączył z wiedzą biologiczną, fizyczną i matematyczną. Eksperymentując, wspomagając się nawet cybernetyką, znów nauczył się chodzić.

W trakcie pracy nad sobą stworzył wyjątkowy system oddziaływania na centralny system nerwowy w celu udoskonalenia funkcjonowania ludzkiego organizmu. W oparciu o teorię systemów, teorie psychologiczne i neuropsychologiczne opracował w końcu oryginalny, spójny system terapeutyczno-treningowy, znany jako metoda Feldenkraisa. Swoje teorie przedstawił w książce Body and Mature Behaviour, następnie zajął się praktycznym zastosowaniem swoich koncepcji w pracy z chorymi.

Terapia Feldenkraisa jest skutecznym sposobem zwalczania dolegliwości związanych z bólem pleców i kończyn.

Metoda Feldenkraisa to rodzaj psychosomatycznej edukacji. Polega na poznaniu fizycznych funkcji ciała, które przy wykorzystaniu specjalnych technik treningowych prowadzą do usprawnienia wykonywanych przez człowieka ruchów i udoskonalenia funkcjonowania organizmu. W metodzie Feldenkraisa, podobnie jak w terapiach opartych na masażu czy chiropraktyce, posługujemy się dotykiem, jednak różnica między metodą Feldenkraisa, a innymi formami terapii dotykowych jest zasadnicza.

Masaż zwykle oddziałuje na tkankę miękką, skórę i mięśnie człowieka, w chiropraktyce oddziałuje się na kości, natomiast metoda Feldenkraisa stanowi całościowe podejście do ludzkiego organizmu, w którym wykorzystuje się naturalne zdolności każdego organizmu do regulacji i koordynacji ogólnie pojętego funkcjonowania. Oznacza to między innymi oddziaływanie na centralny system nerwowy.

Jest to więc praktyczne podejście do możliwości ulepszania wszelkich istniejących w organizmie struktur i układów poprzez proste psychosomatyczne zabiegi. Dla dobrego zrozumienia sensu takich zabiegów należy najpierw zapoznać się z pewnymi koncepcjami Feldenkraisa stanowiącymi punkt  wyjścia dla opracowania systemu terapeutycznego.

Zastanawiając się nad psychosomatycznym rozwojem człowieka. Feldenkrais wyszedł z założenia, że w miarę rozwoju osobowego uczymy się, jak się poruszać. W rzeczywistości tylko nieliczne formy zachowania mamy zakodowane w systemie nerwowym, większość wzorców przyswajamy sobie, obserwując otoczenie. Dziecko uczy się chodzić bardzo długo w porównaniu ze zwierzętami, których małe biegają już kilka godzin po urodzeniu.

Wszystkie inne czynności, takie jak siadanie i wstawanie, pływanie, ruchy wykonywane podczas zabawy to czynności wyuczone.
Oczywiście w trakcie takiej nauki, polegającej na rejestrowaniu zachowań otoczenia, każdy uczy się czegoś innego, poznaje inne, lepsze lub gorsze, wzorce. Zależy to od tego, czy dana jest nam obserwacja właściwych modeli oraz od naszych zdolności uczenia się. Jeśli natomiast poznajemy nie najlepsze wzorce, sama codzienna praktyka nie pozwala na samodzielne usprawnienie tych schematycznych ruchów.

Konieczne okazuje się intensywne samokształcenie. Na etapie samokształcenia przestajemy bezkrytycznie przyjmować wzorce narzucane przez otoczenie, które kierunkowały nasze dotychczasowe życie. Zaczynamy dokonywać samodzielnych wyborów, możemy przeprowadzić zasadnicze zmiany.

Błędna edukacja i przyswojenie złych nawyków prowadzi do wewnętrznego konfliktu - znajdujemy się w sytuacji, w której musimy dokonywać trudnych wyborów pomiędzy tym, co wyuczone, tym, co instynktowne, tym, co społeczne i tym, co indywidualne. Konsekwencje tego konfliktu mogą być poważne. Grozi nam nie tylko stres wywołany przez możliwość odrzucenia przez społeczność, jeśli zrezygnujemy z jej wzorców. Według twórcy metody narażamy się także na nieprawidłowości funkcjonalne i strukturalne, zaburzenia oddychania, trawienia, wydalania. Najlepszym przykładem są wszelkie choroby cywilizacyjne.Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

Leczenie metodą Feldenkraisa

  • chronicznych lub ostrych bólów pleców, barku, ramion, bioder, nóg, kolan;
  • zaburzeń funkcjonowania centralnego systemu nerwowego, takich jak stwardnienie rozsiane, porażenie mózgowe, udar mózgu, paraliż;
  • ludzi upośledzonych i po wylewach;
  • stresu, likwidacji napięć;
  • zaburzeń neurologicznych, zwłaszcza u dzieci.

Prawdziwym wyjściem z sytuacji jest nie leczenie symptomów, skutków złych nawyków, efektów czerpania ze złych wzorców czy rezultatów toczenia wewnętrznych konfliktów. Rozwiązaniem jest tylko redukacja. Redukacja - wyrwanie się poza błędne koło wyniszczających nas schematów, jest bardzo trudna i złożona. W trakcie tego procesu może ujawnić się wiele przeszkód, o których nie mamy pojęcia. Dopiero wzrost wewnętrznej równowagi, który następuje na pewnym etapie reedukacji pozwala na rozpoczęcie prawdziwej pracy nad sobą.

Metoda Feldenkraisa nie kładzie nacisku na emocjonalne "ja" pacjenta, ale oddziałuje na jego świadomość w sposób naturalny, poprzez ruch. Rozwija ona i kształtuje indywidualny model zachowania dzięki sekwencjom ruchów, które pomagają skupić uwagę na tych obszarach, które zwykle pozostają poza świadomością. Poprzez to pozwala bardziej zaangażować się w tworzenie własnego wizerunku, pozwala zyskać większą samoświadomość.

Pacjenci mogą poznać zwyczajowe, neurokomórkowe wzorce oraz blokady i wybrać nowy sposób poruszania się, sięgnąć po nowe możliwości korzystania z własnego ciała. W metodzie Feldenkraisa wykorzystuje się łagodne ćwiczenia fizyczne oraz ćwiczenia polegające na skupianiu uwagi na wykonywanych czynnościach.

Twórca metody uważał, że atmosfera napięcia, ekscytacji nie sprzyja nauce i wolał spokojną, luźną atmosferę, w której można lepiej kontrolować odruchy. Program treningowy obejmuje setki drobnych i większych ruchów łączonych w dowolne zestawy układane przez terapeutów. Łagodne, powolne ruchy są bezpieczne i nie powodują bólu, napięcia czy psychicznych oporów.

Cały trening zorientowany jest raczej na proces uczenia się i praktycznego posługiwania się wiedzą a nie osiągnięcie konkretnego celu. Uwagę pacjentów skupia się przede wszystkim na odczuwaniu różnic i postrzeganiu organizmu jako złożonej całości, w której wszystkie elementy pozostają w ścisłym związku.

Metoda nie uczy jednak jakiegoś jednego powszechnie obowiązującego modelu ruchów optymalnego sposobu wykonywania różnych czynności. Umożliwia raczej poznanie różnych sposobów posługiwania się ciałem, tak że pacjenci samodzielnie mogą uznać, które ruchy są najbardziej ekonomiczne. efektywne, proste i łatwe.

Nacisk kładzie się na to, by nauczyć się, które ruchy wykonujemy lepiej, oraz żeby poprzez pracę nad naszymi słabszymi rejonami rejestrować pozytywne zmiany, jakie zachodzą w całym organizmie. Poprzez zwiększenie świadomości można odrzucić zwyczajowe, złe nawyki i wypracować alternatywne, lepsze zachowania, które przydadzą się w codziennym życiu.

Należy zaznaczyć jeszcze, że w obrębie metody Feldenkraisa istnieją właściwie dwie formy pracy z pacjentem.

Praca grupowa to tak zwana świadomość poprzez ruch. Zajęcia mają formę warsztatów, półtoragodzinnych sesji terapeutycznych w równych odstępach czasu, często na przykład odbywają się w weekendy.

Terapeuta słownie instruuje pacjentów, jak należy wykonywać sekwencje ruchów w kilku zasadniczych pozycjach, siedzą lub leżą na podłodze, siedzą na krześle albo stoją. W trakcie lekcji przechodzi się stopniowo od prostych, łagodnych ruchów do złożonych ruchów o większym zakresie. W trakcie sesji nie ma zbyt wielu teoretycznych omówień problemów medycznych, nie analizuje się też ruchu, jest to raczej czas na spokojne zdobywanie osobistych doświadczeń. Chodzi o indywidualne przeżycie, które będzie można później przypomnieć sobie i praktycznie wykorzystać w codziennym życiu.

Praca indywidualna w metodzie Feldenkraisa nosi nazwę "integracji funkcjonalnej". Jest to forma subtelnej kinestetycznej komunikacji, podczas której terapeuta poprzez dotyk pokazuje, jak należy układać ciało, a w szerszym kontekście, jak należy je postrzegać. Na tym etapie lekcje przeprowadzane są w oparciu o unikalne konfiguracje ruchów, dopasowane do indywidualnych potrzeb.

Poprzez poznanie możliwości i zdolności każdej osoby oraz uszanowanie jej odrębności, specjalista pomaga kreować jej nowe, przyjazne do życia środowisko. którego najważniejszym elementem jest zintegrowane z umysłem ciało. Podczas integracji funkcjonalnej studenci są w ubraniach zazwyczaj leżą na stole, ale też mogą siedzieć lub stać. Niekiedy używa się różnych rekwizytów pomocniczych (poduszek, wałków, koców). żeby sprowokować właściwy układ ciała u pacjenta lub wymusić specjalne ruchy. Sesje trwają zwykle 30-60 minut.

Ludzie uczący się w ośrodkach prowadzących takie zajęcia nazywani są raczej studentami, nie pacjentami. Dobrze oddaje to sposób podejścia do zagadnienia procesu edukacyjnego. Niezależnie od wybranej formy zajęć, zawsze chodzi oto samo, czyli wzrost świadomości, zerwanie z zachowaniami nawykowymi oraz uzyskanie kontroli nad centralnym układem nerwowym, który z kolei wywiera wpływ na funkcjonowanie układu kostnego i mięśniowego.

Starannie opracowane grupy ruchów mają na celu zaangażowanie funkcji myślenia, wyobraźni i odczuwania. Wiele elementów zaczerpnięto z codziennej aktywności, przypominają one takie proste czynności, jak sięganie po coś ręką, oglądanie się za siebie. Inne ruchy oparte są na bardziej abstrakcyjnym wykorzystaniu działania stawów i pracy mięśni. Istnieją zresztą setki różnych, doskonale opracowanych lekcji, różniących się stopniem złożoności i trudności, z których terapeuta wybiera odpowiedni dla danej osoby zestaw.

Często trening odbywa się w pozycji leżącej, w której ciało jest bardziej odprężone. Do popularnych ćwiczeń należy choćby "zegar miednicy", w którym pacjent wyobraża sobie, że pod jego miednicą znajduje się zegar i wizualizując go, obraca się tak jak wskazówka zegara.

Zawsze należy skorzystać z rady lekarza ogólnego przed ewentualnym przystąpieniem do sesji z terapeutami posługującymi się metodą Feldenkraisa, zawsze też trzeba szukać profesjonalnie wyszkolonych specjalistów, którzy potrafią przeprowadzić pacjentów przez układany dla każdego indywidualnie program.

Leczenie jest jednak bezpieczne, zwłaszcza że nie stosuje się żadnych agresywnych technik ani środków wspomagających, takich jak skomplikowany sprzęt czy leki. Z metody Feldenkraisa korzystać może każdy, niezależnie od wieku czy kondycji fizycznej. Terapia ta wspaniale nadaje się dla osób zdrowych, które pragną udoskonalić swój ?fizyczny rys osobowości-. Jest także idealnym środkiem do walki ze stresem i likwidacji napięć.

Często po sesji pacjenci mają wrażenie, że są wyżsi, lżejsi, oddychają swobodniej, spokojniej i pełniej, odczuwają ulgę. Poprzez to, że czują się zrównoważeni, doskonale zintegrowani z własnym ciałem, czują się pewni siebie. Zajęcia prowadzone w ramach metody stanowią cenną szkołę dla muzyków, aktorów, tancerzy, artystów czy osób publicznych.

Wiele starszych osób korzysta z terapii, by odzyskać sprawność ruchów lub po prostu móc poruszać się bez wysiłku czy poczucia dyskomfortu. Nie jest to bowiem gimnastyka i nie wymaga wysiłku. Ponadto metoda okazała się bardzo przydatna w leczeniu dzieci, zwłaszcza z zaburzeniami neurologicznymi, opracowano dla nich nawet odrębny program.

Bardzo chętnie z różnych form ćwiczeń w ramach metody Feldenkraisa korzystają również sportowcy. W oczywisty sposób ten rodzaj psychosomatycznego samodoskonalenia się bezpośrednio przekłada się na wiele aspektów codziennego życia. Metoda pozwala zwiększyć swobodę i zakres ruchów, poprawić ich płynność i ulepszyć koordynację, na nowo odkryć wewnętrzną zdolność każdego człowieka do poruszania się w sposób efektywny i pełen wdzięku.

Uczy więc pewnej wrażliwości, pomaga osiągnąć sytuację, w której życie staje się pełniejsze, ale też przyjemniejsze. Oprócz większej łatwości ruchów, zyskuje się zwiększoną witalność, można także opanować techniki odprężania i relaksacji. Pamiętajmy, że od ulepszenia funkcjonowania własnego ciała już tylko krok do poprawienia naszego funkcjonowania w otaczającym nas świecie.

Źródło foto: https://flic.kr/p/5SHwyJ

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 4
Gości: 1
Roboty: robot Bot, robot Bot, crawl Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)