Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Przyrodolecznictwo - lecznicze zawijania

Zawijania zalicza się do zabiegów przyrodoleczniczych, w których wykorzystuje się lecznicze właściwości wody. We wszystkich odmianach zabiegu całe ciało lub jego części owija się tkaninami naturalnymi, w różnym stopniu nasączonymi wodą. W zależności od tego, czy zabieg obejmuje całe ciało, czy tylko jego część, zawijania dzielimy na całościowe lub częściowe.

Zawijania

Niektóre częściowe zawijania możemy przeprowadzać samodzielnie, natomiast całościowe, oddziałujące znacznie silniej, bezwzględnie wymagają konsultacji lekarskiej. Istotnym czynnikiem terapeutycznym w przypadku zawijań jest woda, którą w odpowiedni sposób nasącza się materiał mający bezpośredni kontakt ze skórą. Oprócz tej podstawowej warstwy tkaniny wilgotnej stosuje się też jako warstwę zewnętrzną dodatkowe materiały suche, ale mają one na celu jedynie wzmaganie efektu terapeutycznego kontaktu z wodą.

Do zawijań wykorzystuje się wodę o różnej temperaturze, w zależności od tego rozróżniamy zawijania gorące, ciepłe oraz zimne. Temperatura jest jednym z podstawowych czynników stanowiących o sile oddziaływania zabiegu. Oprócz niej do najważniejszych należą: wilgotność tkaniny użytej do zawijania oraz czas trwania zabiegu. Wszystkie te trzy czynniki zawsze należy brać pod uwagę, pamiętając, że im wilgotniejsza tkanina oraz im bardziej temperatura tkaniny odbiega od temperatury ciała, tym silniej oddziałuje zabieg.

Zawijania przede wszystkim wpływają na skórę, stymulując jej funkcjonowanie, ale zabieg ma też znacznie szersze zastosowanie. Wpływa na gospodarkę cieplną, krążenie krwi, układ nerwowy i pośrednio narządy wewnętrzne, pobudza przemianę materii, a także wpływa na organizm ogólnie, między innymi pobudzając jego mechanizmy obronne.

Dobierając odpowiednio temperaturę tkaniny, można osiągnąć różne efekty terapeutyczne, na przykład wspomagać wydalanie z organizmu substancji zbędnych i szkodliwych, uodporniać organizm lub zmniejszać różne dolegliwości. Istnieje bardzo wiele odmian tego zabiegu, które mają odmienne zastosowania, dlatego zawsze powinniśmy zasięgnąć rady specjalisty na temat wpływu konkretnego zabiegu na nasz organizm.
Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

Podstawowe terapie i zalecenia przy zawijaniach leczniczych

Zawijania zimne
W przypadku zawijań zimnych występują trzy podstawowe odmiany, znacznie różniące się sposobem oddziaływania. Zawijania zimne ochładzające, w których używamy bardzo wilgotnej tkaniny (czas trwania zabiegu około 30 minut), zwykle stosuje się w gorączce czy miejscowej podwyższonej temperaturze tkanek.

Do zawijań zimnych rozgrzewających, których celem jest utrzymywanie ciepła, używamy tkaniny zimnej, ale wyżętej (czas trwania zabiegu 45-60 minut). Te zawijania stosujemy, gdy chcemy uzyskać przekrwienie części ciała i pobudzenie naturalnych reakcji obronnych, zalecane są więc między innymi w chorobach przewlekłych. Zawijania zimne napotne przeprowadzamy także przy użyciu tkaniny zimnej wyżętej, czas trwania zabiegu może wynosić nawet do 2 godzin.

Terapię tę wykorzystuje się, żeby zwiększyć wydalanie toksyn wraz z potem i doprowadzić do oczyszczenia organizmu. Zabiegi zaleca się w różnego rodzaju przeziębieniach, infekcjach, także zatruciach oraz w sytuacjach, w których wskazane jest zwiększenie przemiany materii, na przykład w otyłości.

Zawijania gorące
Zawijania gorące zaleca się w tych wypadkach, gdy ciepło może przynosić ulgę, na przykład w niektórych stanach bólowych, ale niewskazane są w przypadku stanów zapalnych. Zawijania gorące między innymi pobudzają ukrwienie, wzmagają reakcje obronne organizmu, dlatego zalecane bywają w stanach chronicznych, żeby pobudzić organizm do pracy. Z drugiej strony, przy delikatnym dozowaniu ciepła łagodnie stymulują układ nerwowy, uspokajają, likwidują napięcie mięśniowe.  

Zawijania ciepłe

Zawijania ciepłe działają podobnie jak gorące, jednak znacznie słabiej, dlatego proponuje się je tylko tym osobom, które źle znoszą wyższe temperatury. Do zawijań można stosować wodę z różnymi dodatkami leczniczymi. Najczęściej zaleca się dodatki ziołowe i roślinne, sól i inne produkty uzdrowiskowe. W tym wypadku oddziaływanie zabiegu zależy także od właściwości użytych w nim substancji biologicznie czynnych.

Do zimnych zawijań stosuje się często ocet winny i glinę. Ocet zwiększa bodźcowe działanie zabiegu. Wystarczy dodać go w ilości kilku łyżek stołowych na litr wody. Glinę zaleca się w przypadku niektórych chorób skóry, na przykład łuszczycy, świądu, także w zapaleniach żył i naczyń limfatycznych. Stosuje się ją w formie papki, którą można uzyskać mieszając parę małych garści sproszkowanej gliny z 3-4 litrami wody.

W przypadku gorących zawijań zaleca się raczej produkty roślinne i ziołowe, także takie, które mogą oddziaływać dodatkowo, na przykład, poprzez swój aromat. Do najczęściej wykorzystywanych ziół należy rumianek, działający przeciwzapalnie. W tym wypadku wystarczy gotować kilka garści rumianku w wodzie przez kilkanaście minut.

Ponadto do zawijań można wykorzystać choćby zwykłą sól kuchenną, mającą działanie drażniące, zalecane w niektórych schorzeniach, na przykład oskrzelowych. W tym wypadku dwie łyżki soli rozpuszcza się w litrze wody. Wszystkie zawijania wykonuje się przy użyciu trzech tkanin - wilgotnego materiału (w przypadku całościowych zawijań jest to prześcieradło), który owija się wokół pacjenta, suchego materiału (również prześcieradło), który stanowi środkową warstwę, i grubego materiału ogrzewającego (np. koca), którym owijamy pacjenta na końcu.

Zawijania całościowe zawsze powinien zalecać i przeprowadzać lekarz, podając nam wszelkie potrzebne szczegóły dotyczące zabiegu. Technika wykonywania zawijań częściowych jest podobna - skupiamy się na niej ze względu na to, że tego rodzaju zabiegi można przeprowadzać w domu. Zawijania częściowe wykonuje się przy użyciu trzech tkanin: zewnętrznej z flaneli, środkowej z bawełny i wewnętrznej, wilgotnej, również z bawełny. W przypadku zawijań dłoni lub stopy składamy tkaniny w trójkąt i owijamy je kolejno, postępując jak przy opatrunku.

Odmianę zawijań stóp stanowią tzw. mokre skarpetki, do których używamy po prostu trzech par skarpet. Zawijania stopy wykonuje się w żylakach kończyn oraz w bezsenności. Zawijania ręki przeprowadza się w trudno gojących się ranach, ropieniu paznokci itp. Zimne zawijanie całych kończyn stosuje się w najróżniejszych zapaleniach, gorące w dolegliwościach reumatycznych. Zimne zawijanie łydek zaleca się w gorączce i przegrzaniu organizmu, obniża ono także ciśnienie krwi.

Wymienić warto może jeszcze zawijanie szyi, które jest stosowane w zapaleniach w obrębie gardła, tchawicy i szyi - jest to proste zawijanie zimne przy wykorzystaniu zimnej i mokrej, ale mocno wyżętej tkaniny. Nawet te najczęściej stosowane zawijania wymagają zawsze konsultacji lekarskiej, pamiętajmy, że w przypadku niektórych z nich istnieją wyraźne przeciwwskazania.

Dla przykładu, zawijań łydki nie należy stosować w infekcjach układu moczowego, rwie kulszowej, pierwszym okresie przeziębienia, marznięciu i dreszczach. W większości jednak zawijania są zabiegami bezpiecznymi, stosunkowo łatwymi do wykonania i w naturalny sposób przynoszą przynajmniej ulgę w wielu dolegliwościach.


Tagi: zawijania lecznicze gorące ciepłe zimne, mokre skarpetki stopy, lecznicza woda okłady

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama






Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 11
Gości: 4
Roboty: crawl Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot