Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Techniki masażu klasycznego

Masaż to zespół różnych technik manualnych, które w sposób mechaniczny, poprzez powierzchnie masowanego ciała, działają na skórę, tkankę podskórną, mięśnie, stawy, a także pośrednio na układ krążenia, nerwowy oraz nawet na narządy wewnętrzne.

Techniki masażu wykorzystywane są w rehabilitacji oraz leczeniu wielu dolegliwości fizycznych. Masaż to wielka, nieoceniona pomoc w walce ze stresem i chorobami cywilizacyjnymi. 

Masaż klasyczny

Większość najbardziej popularnych metod masażu wywodzi się z podstawowej techniki, jaką jest masaż klasyczny. Jest on podstawą wszelkich działań stosowanych w prawie wszystkich technikach masażu.

Głaskanie

Każdy masaż rozpoczynamy i kończymy głaskaniem. Jest to najczęściej stosowana technika. W wyniku głaskania następuje usunięcie złuszczonego naskórka i wydzieliny gruczołów skóry oraz na przepchnięcie krwi żylnej i chłonki w kierunku dosercowym. Dzięki naprzemiennemu zwężaniu się i rozszerzaniu światła naczyń następuje pobudzenie układu krążenia. Ustępują zastoje i obrzęki i przyspiesza się wchłanianie krwiaków powstałych na skutek urazów.

Ostrożnie wykonane głaskanie na obwodzie ogniska zapalnego prowadzi do polepszenia krążenia krwi i chłonki i prowadzi do zwalczania stanu zapalnego. W zależności od siły zastosowanego bodźca głaskanie pobudza lub obniża pobudliwość nerwów czuciowych skóry. Obok funkcji leczniczej głaskanie ma znaczenie diagnostyczne, gdyż pozwala wykryć niektóre zmiany chorobowe w tkankach.

Rozcieranie

Jest drugą w kolejności techniką stosowaną w masażu klasycznym. Zadaniem rozcierania jest rozdrobnienie i przemieszczenie na obwód wysięków pozapalnych czy pourazowych krwiaków zrostów i blizn. Jest również techniką umożliwiającą zlikwidowanie narośli w tkance kostnej. Podczas masażu wytwarzana jest znaczna ilość ciepła oraz towarzyszące temu zjawisku przekrwienie tkanek masowanych, co ułatwia wchłanianie przemieszczonych drobin. Rozcieranie usuwa kwas mlekowy i bierze czynny udział przy wyzwalaniu się z tkanek wszystkich metabolitów przemiany materii ułatwia rozprowadzenie wszelkich substancji po organizmie.

Ugniatanie

Ugniatanie spełnia dwie funkcje: przepychającą krew i chłonkę z naczyń leżących obwodowo do centralnych i ssącą przez wytworzenie próżni w miejscu ugniatanym oraz wypełnienie jej przez krew i chłonkę z naczyń leżących obwodowo od miejsca masowanego. Ugniatanie wypycha z tkanek substancje, które zostały wyzwolone wskutek rozcierania i tworzy w nich miejsca dla substancji odżywczych.

Technikę tę zaleca się przeważnie w celu intensywnego pobudzenia mięśni. W następstwie zabiegu zwiększa się napięcie i zdolność do sprawnego kurczenia się włókien mięśniowych oraz następuje lepsze odżywienie tkanek. Ugniatanie podobnie jak rozcieranie powoduje przyrost tkanki mięśniowej, wzrost siły i wytrzymałości mięśni. Należy jednak pamiętać, że zbyt mocno i często wykonywane ugniatanie prowadzi najpierw do przyrostu tkanki mięśniowej potem do jej przerostu, a następnie zwiotczenia.

Oklepywanie

Oklepywanie zalicza się do bardzo silnych bodźców mechanicznych. Powstają pod jego wpływem odczyny miejscowe (znaczne przekrwienie) oraz zmiany pobudliwości obwodowego układu nerwowego. Krótkotrwałe, szybko po sobie następujące sprężyste uderzenia wywołują wystąpienie wyraźnych skurczów mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych.

Następuje poprawa stanów troficznych mięśni, zmniejszenie pobudliwości nerwowej a także zmniejszenie się bólów neuralgicznych. Oklepywanie wykonywane jest uderzając poprzecznie w mięśnie. Rytmiczne uderzenia wywołują skurcz i rozkurcz naczyń krwionośnych, powodując zasysanie krwi z części leżach obwodowo do miejsca masowanego.

Wibracja

Wibrację stosuje się do pobudzenia mięśni poprzecznie prążkowanych i gładkich wprawiając je w rytmiczne drżenie. Obniża ona zwiększoną patologicznie pobudliwość. Pobudza także włókna mięśniowe ( następuje wzrost napięcia i zwiększenie ich sprawności czynnościowej).  Bezpośrednie działanie wibracji polega także na wywołaniu odczynów pośrednich, takich jak zwiększenie napięcia naczyń krwionośnych, zwolnienie tętna, podniesienie się ciśnienia krwi.

Wprawiając w ruch drżący tkanki powierzchniowe, doprowadzamy do drżenia tkanek pod nimi leżących, przyspieszając znacznie przemianę materii. Tak więc wibracja jest bardzo skuteczną techniką w leczeniu otyłości. Ułatwia ona również wchłanianie wszelkich substancji w tkankach oraz wydalanie substancji z tkanek do krwi. Działa pobudzająco na czynność wydzielniczą wszelkich gruczołów oraz powoduje przyrost tkanki mięśniowej, jej elastyczność i siłę.

Roztrząsanie

Roztrząsanie wprawia w łagodny ruch drżący mięśnie masowane. Wykonane spokojnie i delikatnie działa rozluźniająco na tkanki, a wykonane energicznie- pobudzająco. Roztrząsanie wykonywane jest     z mniejszą częstotliwością  przy dużej amplitudzie drgań.

Wałkowanie

Jest to połączenie głaskania, rozcierania i ugniatania. Jest więc wypadkową działania tych technik. Wykonane powoli działa rozluźniająco na tkanki, a wykonane energicznie zawsze pobudzająco.


Źródło: Adam Zborowski, Masaż klasyczny, wydawnictwo AZ, Kraków 1994


Foto: https://flic.kr/p/rtSkAH
Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama






Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 3
Gości: 0
Roboty: spider Bot, spider Bot, crawl Bot