Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

ŚLIWIEC (Spondias)

Regenerujące i odżywcze działanie śliwca

Do rodzaju Spondias zalicza się około 10 gatunków roślin o jadalnych owocach, które występują w regionach tropikalnych. Najbardziej znany przedstawiciel tej rodziny - śliwiec słodki (Spondias cylhe-rea), zwany także rozpestlinem, należy do rodzaju nanerczowatych, który obejmuje również mango. Najprawdopodobniej pochodzi z wysp Pacyfiku, a występuje w wielu krajach o gorącym klimacie, np. w Malezji, Indonezji i Brazylii, na Fidżi, Tahiti, Samoa oraz Madagaskarze.

Spondias mombin

Jest to szybko rosnące drzewo osiągające 10-25 m wysokości. Jego liście są złożone z 9-21 lancetowatych, drobno piłkowanych listków, a kwiaty są niewielkie, żółte, zebrane w wiechowate kwiatostany.

Owoc ma jajowaty kształt i około 5-10 centymetrów długości. Gdy dojrzeje, nabiera pięknej żółtopomarańczowej barwy. W jego wnętrzu jest pięć podłużnych wgłębień i bezbarwny, włóknisty miąższ, który mocno przylega do pestki. W smaku i zapachu przypomina brzoskwinię, choć jest mniej soczysty i kwaskowaty.

Śliwiec mombin (Spondias mombin) jest rozpowszechniony w Meksyku, Brazylii, Peru i na Antylach. Ma skórzastą, lśniącą, żółtopomarań-czową skórkę i stanowi bardzo bogate źródło witamin Bt i C. Jedząc owoce śliwca mombinu, uzupełniamy niedobór witamin w organizmie.

Śliwiec żółty (Spondias lutea) wyglądem przypomina lokwata. Ma słodki miąższ, który spożywa się na surowo, oraz dużą, podłużną pestkę. Gatunek ten pochodzi z Antyli.

Śliwiec czerwony (Spondias purpurea) ma purpuro-wofioletową okrywę. Owoce tego gatunku wykorzystuje się przede wszystkim do wyrobu rozmaitych przetworów, ponieważ surowy miąższ nie jest smaczny.

Śliwiec imbu (Spondias tuberosa) to roślina o owocach uznawanych za najsmaczniejsze w rodzaju Spondias - niestety, rzadko spotykanych w handlu. Ten gatunek pochodzi z Brazylii i ma żółtozieloną skórkę, pod którą skrywa się niezwykle smaczny, rozpływający się w ustach miąższ o smaku przypominającym równocześnie pomarańczę i ananasa. Po dodaniu słodzonego mleka produkuje się z niego wódkę, zwaną imbuzada.

Śliwiec pierzasty (Spondiaspinnata) jest żótawozielonym pestkowcem występującym w Indiach i Chinach, na Jawie i Półwyspie Malajskim. Jego smaczny, wonny miąższ uznaje się w tych krajach za przysmak.

Owoce rodzaju Spondias można spożywać na surowo. Zazwyczaj mają doskonały, orzeźwiający smak i piękny aromat. Stosuje się je do przyrządzania wybornych przetworów - galaretek, dżemów, konfitur, kisieli i sor-betów. Służą do produkcji lodów i napojów, mogą być dodatkiem do ciast i innych deserów. Wyśmienicie smakują w sosach do mięs, ryb i owoców morza, zupach oraz gulaszach.

ŚLIWIEC STOSOWANY WEWNĘTRZNIE

Owoce śliwca wykazują działanie wzmacniające, regenerujące i odżywcze, poprawiają pracę układu pokarmowego, uzupełniają niedobór witamin i składników mineralnych, neutralizują szkodliwe działanie wolnych rodników. Przetwory z kory drzew działają ściągająco, leczą biegunki, nieżyty przewodu pokarmowego i choroby weneryczne. Śliwiec słodki jest nazywany również rozpestlinem lub mangiem poślednim.Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 5
Gości: 3
Roboty: robot Bot, crawl Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)