Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej

Kajmo (Pouteria caimito)

Nazwa kajmo zmienia się w zależności od miejsca występowania tej rośliny. W Kolumbii owoc ten nazywany jest kajmito amarilla lub kajmo, w Ekwadorze kuma, w Wenezueli temare, natomiast w Brazylii abi, abiú lub abio. Jest on przedstawicielem rodziny sapotowatych czy inaczej sączyńcowatych, do której należą również bardziej znane sapodilla czy sapota.

kajmito amarilla 
W stanie naturalnym występuje tylko w tropikalnym, bardzo wilgotnym klimacie, a pochodzi najprawdopodobniej z rejonów położonych blisko Amazonki, poza tym porasta dziko niższe partie wschodnich zboczy Andów. Uprawiany jest również w Brazylii, południowo-zachodniej Wenezueli, Peru, Ekwadorze, Kolumbii oraz na Florydzie.

Rośnie wyłącznie na żyznych, bardzo wilgotnych glebach, a spotykany jest nawet do wysokości 2000 m n.p.m. Drzewo to ma okazałą, okrągłą lub piramidalną koronę i zazwyczaj osiąga wysokość 10 m, choć w sprzyjających warunkach zdarzają się okazy nawet 35-metrowe. Liście kajmo ułożone są na gałęziach naprzemianlegle, a ich kształt i wielkość różnią się znacznie w zależności od odmiany.

Najczęściej są okrągławe, podłużne lub eliptyczne, długie na 10-20 cm i szerokie na 3-6 cm, ostro zakończone i zwężają się u podstawy. Najczęściej są gładkie, ale czasem pokrywa je delikatny meszek. Kwiaty mogą być pojedyncze lub zebrane po 2-5 i znajdują się w pachwinkach liści. Mają cylindryczny kształt, pięć płatków i biały lub zielonkawy kolor.

Niedojrzałe owoce kajmo pokryte są delikatnymi włoskami, które z czasem zanikają. Mają bladożółtą, grubą, gładką skórkę i podłużny lub okrągły kształt, zazwyczaj osiągają 10 cm długości. Dojrzewają od marca do kwietnia, a na Florydzie nadają się do jedzenia jeszcze w październiku. Zrywane są z drzewa lekko niedojrzałe, ponieważ wtedy najlepiej nadają się do długotrwałego transportu.

Znane są odmiany o miękkim lub bardzo twardym miąższu, prawie bezsmakowe lub słodkie, bardzo smaczne. Miąższ dojrzałego owocu zazwyczaj ma słodki, ale trochę mdły smak, jest kruchy, jędrny, biały, półprzezroczysty, lepki i śluzowaty. Natomiast niedojrzałe kajmo wydziela białe mleczko lateksowe, które nieprzyjemnie przykleja się do warg i ma działanie mocno ściągające.

Kajmo jest niezwykle aromatyczne, pięknie wygląda i ma przyjemny, słodki smak, nic więc dziwnego, że cieszy się dużą popularnością smakoszy, nie tylko w krajach ich naturalnego występowania. W owocach znajdują się 1-4 ciemnobrązowe, podłużne nasiona, które nie nadają się do jedzenia.

Owoce kajmo najczęściej zjada się na surowo, ponieważ wtedy nie tracą niczego ze swojego pięknego zapachu i karmelowego smaku. Jednak ci, którym przeszkadza lepki lateks zawarty w owocach, bardziej cenią mrożone kajmo. Bardzo często służy do przyrządzania napojów, soków, lodów oraz sałatek owocowych podawanych na zimno. Jest dodatkiem do deserów i koktajli.

Kajmo wykorzystywane jest również jako roślina lecznicza. Jej zastosowanie medyczne wynika z zawartości w owocach znacznych ilości wody i białka, poza tym wyodrębniono w nich wiele składników mineralnych, w tym wapń, fosfor, żelazo, a także kwasy organiczne, aminokwasy oraz witaminy z grupy B. 100 g owocu zawiera 95 kcal.
Encyklopedia medycyny naturalnej | U źródła natury

SUBSKRYBCJA

Wpisz swój adres e-mail:

Delivered by FeedBurner

Wesprzyj medycopedię



Reklama




Spirulin plus

Online

Wszystkich Online: 9
Gości: 1
Roboty: crawl Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot, robot Bot

Subskrybuj Encyklopedię medycyny naturalnej
Add comment

Dodaj komentarz

(przeładuj obrazek)